De afgang van Roger

Nooit in zijn leven werd de nummer één van de wereld, Roger Federer, zo vernederd als op zondag 8 juni in het bewolkte Parijs. Zelfs zijn vriendin keek geschokt toe.

Federer was totaal ziek van zijn eigen niveau en geïntimideerd door dat van zijn opponent Nadal. De sfeer in het stadion was er een van plaatsvervangende schaamte waarbij de kampioenen van weleer met open mond in de presidentiële loge naar dit ongelooflijke spektakel keken.

Terwijl de ‘unforced errors’ van Federer zich ophoopten naar een ongekende vijfendertig bleef de vlijtige en oppermachtige Spanjaard als een wesp om hem heen vliegen om de beslissende steek uit te delen. Rafa was niet eens in totale euforie toen hij de ongelijke wedstrijd (6-1 6-3 6-0 in nog geen twee uur) tenslotte beëindigde.

Hij had waarschijnlijk medelijden met de vier jaar oudere maestro die als een oude man van de baan strompelde, zich afvragend of er wellicht een andere leuke sport te beoefenen was. Het liefst een waar geen Spanjaarden aan mogen meedoen.
Roger was nog steeds van de kaart, voor het eerst een set met 6-0 verliezend sinds het toernooi van Queen's in 1999, toen hij het publiek na de match toesprak: “Yes, it’s me.” Alsof er twijfels waren over zijn identiteit.

Nadal toonde later op televisie compassie voor zijn rivaal: “I’m very happy, but I’m also disappointed for Roger. It’s wonderful what he’s done for tennis.” Hij vergeet daarbij te vertellen wat hij zelf voor het tennis heeft gedaan. Nooit in de geschiedenis van de French Open bleek een speler zo onoverwinnelijk. En dat besefte ook legende Björn Borg die zijn record van vier opeenvolgende zeges op Roland Garros nu moet delen met een 22-jarige Spanjaard die nog genoeg tijd heeft zijn zeges in Parijs nog aanzienlijk uit te breiden.