De opkomst van Stanislas

Voor het eerst is de Zwitser Stanislas Wawrinka uit de schaduw van landgenoot en superster Roger Federer gekropen. De 23-jarige bereikte op Wimbledon de achtste finale en staat in de top tien van de wereldranglijst.

Ruim een jaar geleden kreeg hij bij de Davis Cup in Genève een ernstige knieblessure en leek zijn carrière beëindigd maar hij vocht zich terug na een paar maanden gedwongen rust. Tijdens die pauze kreeg hij de kans na te denken en zijn doelen aan te scherpen hetgeen resulteerde in keiharde trainingsarbeid en nieuwe strategieën.

Aan het einde van vorig jaar was er al een grote verbetering zichtbaar maar de echte doorbraak kwam eerst dit jaar. In Doha haalde hij de finale waarin hij verloor van Andy Murray en vervolgens presteerde hij hetzelfde in Barcelona (verlies tegen David Ferrer) en een week later in Rome waar Novak Djokovic te sterk bleek.

Stanislas weet door deze successen wat hij op de baan moet doen om te winnen. Hij loopt over van vertrouwen en is alleen verbaasd dat zijn prestaties en natuurlijk die van Roger Federer relatief weinig belangstelling hebben in zijn land. Minder belangstelling dan voetbal dat ondanks de veel geringere globale klasse veel meer aandacht heeft.

De in Lausanne geboren prof verliet met vijftien jaar zijn school om verder in tennis te komen. Iets dat in het stijve Zwitserland in het algemeen niet op veel goedkeuring stuit. Desondanks doet hij schriftelijke cursussen om bij te blijven. Trouw is hij aan zijn coach Dimitri Zavialoff die hij al vijftien jaar aan zijn zijde heeft, in tegenstelling tot velen van zijn collega’s.

Voor de US Open 2007 kende hij lichte twijfels over deze relatie omdat zijn resultaten toen niet in orde waren maar zijn echte doorbraak volgde begin dit jaar. Adviezen van zijn vriend Federer werden dankbaar in ontvangst genomen. Een topper van wie hij denkt dat hij steeds meer bedreigd zal worden door Nadal en Djokovic maar zeker dit jaar nog als eerste zal beëindigen.

Op de vraag of hij nu binnenkort naar Monte Carlo gaat verhuizen antwoordt de liefhebber van gravel dat hij liever in Zwitserland blijft dat hij waardeert wegens de rust en levenskwaliteit daar. Zijn achternaam dankt hij aan Poolse voorouders in een ver verleden en zijn ‘nickname’ is Stan. Als hij niets te doen heeft, en dat is zelden, luistert hij naar muziek of kijkt naar films.