De zwarte ziel van Novak

De Serviër Novak Djokovic staat momenteel op de vierde plaats van de wereldranglijst. Als entertainer en notoire zeurpiet staat hij ongeslagen bovenaan.

In het gespierde lichaam van Novak kloppen twee harten. Een vrolijk hart dat hem in staat stelt om zijn collega’s op de baan feilloos te kopiëren hetgeen hem de uitspraak van John McEnroe heeft opgeleverd dat hij ook als acteur carrière zou kunnen maken.

Maar ook een zwarte ziel die Andy Roddick kritiseert bij de US Open, Roger Federer niet de credits geeft die hem toekomen met de uitspraak dat Jimmy Connors en John McEnroe in de huidige tijd net zo goed zouden zijn en die bovendien onlangs, tijdens een interview, de politiek in Kosovo met de grond gelijk maakte.

Novak geeft toe dat zijn relatie met Roger niet de beste is. Ze respecteren elkaar maar gaan niet samen eten. Hij beschouwt de Zwitser als een rivaal voor de eerste plaats en ziet een eventuele vriendschap dan ook niet als een voordeel. Op de vraag hoever hij nog van die toppositie verwijderd is, geeft hij een antwoord dat bij hem past: nog drie plaatsen!

Wel belangrijk vindt hij, als grote entertainer, dat er meer echte karakters op de baan komen. Er zijn een paar nieuwe gezichten als Andy Murray en Jo-Wilfried Tsonga die moeten meedoen om de hoogste plaatsen maar het mannentennis dient zijns inziens beter verkocht te worden. Bovendien baalt hij van collega’s die zich bij vergaderingen steeds beklagen over allerlei wissewasjes maar te beroerd zijn om kinderen na een wedstrijd een handtekening te geven.

Een menselijk trekje toont de Serviër tenslotte als hem gevraagd wordt naar de zin van zijn leven. Hij geeft weliswaar alles voor zijn sport maar hij zal er niet van wakker liggen als hij de eerste plaats van de wereld niet haalt. Veel belangrijker vindt hij eerlijke mensen om zich heen, een gezin hebben en gezond en tevreden zijn. Rond je dertigste is je carrière op de baan sowieso voorbij. En dan?

Tekst Hanco Naninck, foto’s Art Seitz