Justine Henin blikt terug

De Belgische superster Justine Henin beleefde vorig jaar haar beste seizoen ooit. Bovendien haakte de naaste concurrente Kim Clijsters af met babyplannen.

Inmiddels is Justine er aan gewend dat vele fans haar de vrouwelijke versie van de oppermachtige Roger Federer vinden. Ze vindt dat vergelijk ietwat overdreven omdat ze Federer ziet als een ambassadeur van de totale tennissport. Iemand met een wereldwijde uitstraling die al vier jaar het mannentennis domineert terwijl ze zelf dat eigenlijk pas één jaar doet.

Toch begon 2007 niet bepaald gelukkig voor de Waalse. Ze was net gescheiden van haar man Pierre-Yves die zich vooral onderscheidde door kapitalen aan dure auto’s uit te geven en werd nog altijd geteisterd door problemen met haar lichaam. Daarom moest ze afzien van de Australian Open en kwam pas langzaam terug op haar oude niveau. Dat resulteerde onder andere in winst op Roland Garros en bij de US Open en een halve finale op Wimbledon, het enige Grand Slam-toernooi dat ze tot nu toe niet wist te winnen.

Desondanks vindt ze 2007 het beste jaar uit haar carrière. Niet alleen door de vele overwinningen maar vooral door het feit dat ze als mens gerijpt is, zelfbewuster optreedt en ook niet meer in paniek raakt als het een dag niet zo goed loopt. Dat maakt het voor de tegenstander moeilijker om haar uit haar concept te brengen of zelfs te verslaan. Ook haar scheiding van Pierre-Yves heeft haar sneller volwassen gemaakt. Ze kwam in april weer in contact met haar familie met wie ze jaren overhoop lag en vooral het hernieuwde contact met haar vader sterkte haar vóór haar lievelingstoernooi, de French Open. Ondanks het feit dat ze momenteel in Monte Carlo leeft en haar familie weinig ziet, is ze blij met de nieuwe situatie. Experts vragen haar al jaren naar het geheim achter haar succes. Heeft ze een speciale training of een aparte filosofie? Justine vindt van niet. Ze traint eigenlijk steeds minder en veroorlooft zich minder toernooien te spelen. Daarom is ze fit en gretig wanneer ze wél speelt en dat is vooral bij de Grand Slam-toernooien.

Toch is ze nog altijd bevreesd voor nieuwe lichamelijke ongemakken die, behalve in 2003, haar bijna voortdurend geplaagd hebben. Dan was het weer een virus, dan weer een hoop kleine handicaps, dan weer een grote blessure. Sinds eind 2006 is dat minder geworden en kan Justine beter van wedstrijd tot wedstrijd plannen. Verder vooruit kijken zorgt voor druk en tennis is bij uitstek een sport waarbij je druk moet uitbannen. Een grootmeester als Roger Federer is precies het tegenovergestelde. Hij heeft druk nodig om tot prestaties te komen en slaat bijvoorbeeld vaak toverballen als hij punten nodig heeft. Over haar leeftijd (25) is de Belgische kort en krachtig. Ze vindt dat ze op dit moment in de bloei van haar leven is en nog goed vier of vijf jaar verder op het hoogste niveau kan spelen. Een gezond lichaam en een topmotivatie zijn daarvoor onontbeerlijk. En de voortzetting van haar band met haar coach Carlos Rodriguez met wie ze al sinds haar veertiende samen werkt. Ze is nog steeds verrukt van deze trainer maar benadrukt dat ze gebruik maakt van twee coaches van haar eigen Tennisacademy. Haar eigen Tennisacademy? Dat ruikt naar bezig zijn met later.

Deze Academy met de naam ‘La Palais’ ligt vlakbij Brussel en er wordt daar vooral aandacht geschonken aan de talenten in België. Op die manier wil Justine iets terug doen voor haar land en haar sport die haar zo groot hebben gemaakt. Eigenlijk kende ze afgelopen jaar maar één sportief dieptepunt. Dat was de halve finale op Wimbledon waarin ze verloor van de Francaise Marion Bartoli. Die nederlaag vindt ze achteraf onnodig. Niet zozeer het feit op zich maar de manier waarop. Omdat ze Wimbledon nog nooit gewonnen had, was ze extra nerveus en dat bracht haar uit haar ritme. De nieuwe Justine is vooral iemand geworden die kan loslaten en ook verliezen. Ze ziet zich niet langer als een machine die koste wat koste Wimbledon moet winnen om gelukkig te worden. Ze heeft innerlijke vrede gevonden en kijkt zelfs journalisten af en toe in de ogen. Al blijft ze altijd wel een beetje schuw.