Komt Ana weer terug?

De Servische beauty Ana Ivanovic (22) heeft een paar maanden niet gespeeld om in 2010 weer een gooi naar de wereldtop te doen. Maar komt het wel goed met moeders mooiste?

Na een teleurstellend seizoen met vele onverwachte nederlagen heeft ze haar heil weer gezocht bij de bekende Nederlandse coach Sven Groeneveld. Samen met hem probeert ze komend jaar in de top tien terug te komen. “Ik ben blij dat Sven na twee jaar weer bij me terug is. Het is nu zaak op de juiste manier te trainen en vrij van blessures te blijven.”

Na vooral magere resultaten bij de Grand Slam-toernooien: Australian Open (derde ronde), Roland Garros (vierde ronde) en opgave op Wimbledon tegen Venus Williams (vierde ronde) barstte ze bij de US Open in tranen uit na een volkomen onnodige nederlaag in de eerste ronde tegen Kateryna Bondarenko. Succes haalde ze dit jaar alleen in Indian Wells waar ze pas in de finale het loodje legde tegen Vera Zvonareva.

“Ik had het geduld niet om te wachten tot ik fysiek weer helemaal fit was. Bovendien had ik al jaren geen echte vakantie meer gehad. Daardoor kon ik geen afstand nemen van tennis. Nu kan ik met Sven weer terug naar de successen van anderhalf jaar geleden toen ik Roland Garros won en de nummer één van de wereld was.

Ook Groeneveld is overtuigd van een comeback van Ivanovic: “Ana heeft een groot potentieel en gaat weer aan de weg timmeren. De concurrentie is echter door de terugkomst van Kim Clijsters en Justine Henin niet geringer geworden. Laten we daarom snel aan de slag gaan want we hebben geen tijd te verliezen.”

Een van de dingen waaraan gewerkt moet worden, is de service van Ana. Vlak na Wimbledon dit jaar had ze de beginzwaai verkort om haar schouder te sparen en de kansen op een sluimerende blessure te verkleinen. Deze variant bracht echter weinig soelaas zodat Ana, in samenspraak met haar team, besloten heeft om de oude versie, met grotere beginzwaai, weer uit de kast te halen. Maar Ana weet inmiddels dat haar eventuele succes vooral tussen haar mooie oren begint.

Tekst Hanco Naninck, foto’s Art Seitz