Novak: de roebel rolt

Zelfs God en president Boris Tadic zijn in Servië niet zo bekend als de huidige nummer vier van de wereld, Novak Djokovic, maar dat was niet altijd zo.

Vooral sinds Djokovic in 2008 de Australian Open won, is heel Servië in een schoktoestand. De beroemdste inwoner is niet alleen superstar maar functioneert ook als symbool van de Servische ombouw van socialistische staat naar een moderne kapitalistische democratie. In het hele land maar vooral in de hoofdstad Belgrado lacht hij iedereen tegemoet vanaf reusachtige billboards en ondersteunt de verkoop van bijna alle producten en diensten.

Maar niet alles wat blinkt, was goud in Servië. Novak heeft dan wel zijn basisopleiding in Belgrado genoten maar vertrok op zijn twaalfde naar de bekende Niki Pilic Academy in München. Vooral omdat er in Servië geen goede trainers waren die in staat zijn om een speler naar de wereldtop te voeren. Na twee jaar kwam hij weer terug en ontwikkelde snel zijn spel in een keiharde, op topsport en geld gerichte, omgeving. Steun vond hij alleen bij zijn ouders en zijn twee jongere broertjes die ook tennissen.

Hoe zich het Servische tennis verder ontwikkelt, is nauwelijks in te schatten. In steegjes en parken spannen kinderen zelfgemaakte netten en spelen met versleten rackets en dagelijks worden er nieuwe tenniscentra uit de grond gestampt. Trainers zijn volgeboekt, vooral de goede, en er zijn inmiddels zeven Future-toernooien, een Challenger en een ATP-toernooi. Het gaat zelfs zo ver dat bijna ieder kind van een tenniscarrière droomt of hij of zij nu talent heeft of niet.

Daardoor ontstond ook het huidige spreekwoord dat God de Serviërs alles gegeven heeft behalve verstand. Iedereen loopt met dollartekens in zijn ogen en de enige drijfveer om met tennis te beginnen is geld. Dat is heel hinderlijk voor de kwaliteit van de tennisopleiding. Steeds meer ouders zoeken goede coaches voor hun kinderen, of die daar nu zin in hebben of niet. Opeens vloeit overal geld en als je aan een Serviër op straat vraagt waar dat plotseling vandaan komt, is het antwoord: “Als een Serviër geld nodig heeft, is hij heel vindingrijk.” Daarna wordt hij opgeslokt door het zwart van de nacht, geschrokken van zijn eigen uitspraak.

Tekst Hanco Naninck, foto’s Art Seitz