Söderling: koel naar de top

Als kind speelde Robin Söderling (25) met iedereen die maar een racket kon vasthouden. Daarna nam hij vanaf zijn elfde deel aan Zweedse juniorentoernooien die hij bijna allemaal won.

Zijn vader Bo, een goede tafeltennisspeler, en zijn moeder Britt-Inge lieten de lange slungel zijn gang gaan toen hij op zijn vijftiende van school ging en twee jaar later prof werd. Op zijn achttiende kwalificeerde hij zich voor de US Open (2002) en won de eerste ronde. Daarna gebeurde er weinig met de verlegen Zweed onder leiding van zijn coach Peter Carlsson die zijn slagen bijschaafde maar weinig deed aan zijn af en toe opgefokte gedrag op de baan.

Na de US Open 2008 nam hij afscheid van Carlsson en kwam onder de hoede van de voormalige nummer twee van de wereld, Magnus Norman. Dat was een beslissende stap in het leven van Söderling die leerde zich meer te focussen op de baan, vriendelijker om te gaan met zijn collega’s en zich daardoor gemakkelijker te voelen in het profwereldje.

Ook zijn successen op de baan namen toe. Op Roland Garros 2009 versloeg hij in de vierde ronde de met zijn knieën sukkelende titelverdediger Rafael Nadal en haalde zelfs de finale waarin hij van Roger Federer verloor. Een maand later ging hij, eveneens in de vierde ronde, onderuit tegen opnieuw Roger Federer die hem ook de baas was in de kwartfinale van de US Open.

Dankzij de knieblessure van Andy Roddick mocht hij tenslotte opdraven bij de ATP World Tour Finals in Londen waar hij opnieuw afrekende met Rafael Nadal en tenslotte in de halve finale sneuvelde tegen Juan Martin Del Potro. Hij eindigde 2009 als de nummer acht van de wereld en onderstreepte zijn goede gevoel door zich te verloven met zijn knappe vriendin Jenni Mostrom.

Ook de Zweedse legende Stefan Edberg is overtuigd van de ‘nieuwe’ Söderling: “Hij heeft het potentieel om een Grand Slam-toernooi te winnen. Een goede service, krachtige groundstrokes en hij heeft een goede return. Maar hij moet meer aan zijn volley werken en meer gebruik maken van de mogelijkheden die zijn tegenstanders hem aan het net bieden. Geen serve-en-volley maar laten zien dat hij ook daar kan scoren.”

Tekst Hanco Naninck, foto’s Art Seitz